Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Golddrop Telnet
Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Jerzy Jarocki

(11 V 1929 Warszawa – 10 X 2012 Warszawa)

reżyser teatralny i telewizyjny

biogram

           Po studiach w krakowskiej PWST studiował reżyserię w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej w Moskwie. Związał się ze Starym Teatrze w Krakowie, współpracując także z teatrami w Warszawie i Wrocławiu. Był wykładowcą na Wydziale Aktorskim krakowskiej PWST, profesor PWST, członek PAU. W Krakowie zrealizował liczne spektakle, laureat wielu nagród, tytułów i odznaczeń. Zrealizował ponad sto przestawień na scenach Polski i Europy.

           Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Alei Zasłużonych.

           Mikołaj Grabowski:

           To dzięki jego spektaklom rosła i umacniała się legenda tej sceny. Mistrz Jarocki zawsze już będzie wymieniany jednym tchem obok Swinarskiego i Wajdy, jako twórca, który odmienił jej oblicze, wprowadził nie tylko nowy repertuar, ale także nowe myślenie o sztuce reżyserii.

wybrane prace:

1963 - Fizycy F. Dürenmatta

1965 - Tango S. Mrożka

1966 - Zmierzch I. Babla

1968 - Moja córeczka T. Różewicza

1969 - Trzy siostry A. Czechowa

1971 - Szewcy S.I. Witkiewicza

1973 - Proces F. Kafki

1975 - Wiśniowy sad A. Czechowa

1979 - montaż literacki Sen o Bezgrzesznej (z J. Opalskim)

1982 - Mord w katedrze T.S. Eliota (wystawiony w Katedrze Wawelskiej)

1988 - Portret S. Mrożka

1991 - Ślub W. Gombrowicza

1993 - Sen srebrny Salomei J. Słowackiego

1997 - Faust J.W. Goethego

kalendarium

1948 - 1952 - studiował w PWST w Krakowie

1952 - 1957 – studiował reżyserię w Państwowym Instytucie Sztuki
Teatralnej w Moskwie

1962 – został reżyserem w Starym Teatrze w Krakowie

1966 - wykładowca na Wydziale Aktorskim krakowskiej PWST

1967 – laureat nagrody im. L. Schillera

1977 – laureat nagrody im. K. Swinarskiego

1991 – uzyskał tytuł profesora PWST

1994 - członek PAU

1996 – odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski

1999 - uhonorowany tytułem Małopolanina Roku

2000 – laureat nagrody Fundacji Kultury Polskiej

2003 – związał się z Teatrem Narodowym w Warszawie

źródła:

Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa – Kraków 2000

czytaj więcej culture …

oraz …

Dodatkowe informacje