Adam Fedorowicz-Jackowski

(1854 Krzeczowice – 28 października 1917 Kraków)

ziemianin, starosta krakowski 

rodzina

syn Wincentego Fedorowicza-Jackowskiego herbu Oginiec i jego drugiej żony Stanisławy z domu Sobolewskiej herbu Cyrus, córki senatora Rzeczypospolitej Krakowskiej

rodzeństwo: Maria; Ludmiła; Władysław Józef (1860–1922), ziemianin, mecenas sztuki, starosta rzeszowski

biogram

           Po ukończeniu renomowanego Gimnazjum św. Anny w Krakowie podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dalsze kształcenie kontynuował na uniwersytetach w Bonn i Pradze, gdzie uzyskał stopień doktora. Oprócz działalności urzędniczej i publicznej był właścicielem majątków ziemskich Krowica i Czestynia w powiecie cieszanowskim, a także gospodarował w swoich dobrach w Krzeczowicach.

          Do służby państwowej został wprowadzony przez Agenora Gołuchowskiego, namiestnika Galicji i jednego z najwybitniejszych polityków monarchii austro-węgierskiej. Początkowo pracował w administracji krajowej, a następnie związał się z Ministerstwem Spraw Zagranicznych, zdobywając doświadczenie w służbie publicznej. Mimo kariery urzędniczej nie tracił zainteresowania sprawami gospodarczymi. Angażował się w rozwój własnych majątków ziemskich oraz żywo interesował się przedsięwzięciami przemysłowymi, między innymi planami budowy cukrowni w Przeworsku. Znany był również jako miłośnik łowiectwa i aktywny uczestnik życia ziemiańskiego.

           W późniejszym okresie objął urząd starosty rzeszowskiego. W czasie pełnienia tej funkcji podejmował liczne działania na rzecz modernizacji regionu. Szczególną uwagę poświęcał rozbudowie i usprawnieniu sieci komunikacyjnej, poprawie zaopatrzenia miejscowości w wodę oraz rozwojowi szkolnictwa. Dzięki jego inicjatywom podejmowano przedsięwzięcia służące podniesieniu poziomu życia mieszkańców oraz unowocześnieniu administracji powiatowej.

           Po wybuchu I wojny światowej powierzono mu odpowiedzialne stanowisko komisarza Twierdzy Kraków, jednego z najważniejszych punktów obronnych monarchii habsburskiej. W trudnych warunkach wojennych nie ograniczał się jedynie do obowiązków administracyjnych i wojskowych, lecz aktywnie angażował się także w niesienie pomocy ludności cywilnej dotkniętej skutkami konfliktu. Organizował wsparcie dla mieszkańców oraz działania mające złagodzić skutki wojennego kryzysu.

          Zmarł podczas epidemii czerwonki, która szerzyła się w czasie wojny. Jego działalność pozostawiła trwały ślad zarówno w administracji galicyjskiej, jak i w życiu społecznym regionu, gdzie zapamiętano go jako sprawnego urzędnika, zaangażowanego gospodarza i człowieka oddanego sprawom publicznym.

          Pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera CB, rząd północno-zachodni, narożnik).

kalendarium

1870 VI 15 – zdał egzamin dojrzałości

1870/1871 – studiował na Wydziale Prawa UJ

1871/1872 – kontynuował studia na uniwersytecie w Bonn

1872/1873 – powrócił na UJ, po czym przeniósł się na Uniwersytet w Pradze

1875-1881 – praktykant w C. K. Namiestnictwa we Lwowie

1881-1882 – koncepista namiestnictwa

1882/1883 – komisarz powiatowy w urzędzie starostwa c. k. powiatu lwowskiego

1883 – przydzielony do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Wiedniu

1886–1901 – starosta rzeszowski

1889-1902 – komisarz rządowy w Kasie Oszczędności Miasta Rzeszowa

1896 - Order Korony Żelaznej III klasy

1896 VII 8 – honorowy Obywatel Miasta Rzeszowa

1897 VIII 7 – w Katedrze na Wawelu uczestniczył w ślubie Zdzisława Tarnowskiego z Zofią Potocką

1901 – został delegatem Namiestnika w Krakowie

1902-1914 – komisarz rządowy Izby Handlowej i Przemysłowej w Krakowie

1902-1914 – przewodniczący kuratorii Schroniska Fundacji księcia Aleksandra Lubomirskiego w Krakowie

1903 - Krzyż Komandorski Orderu Franciszka Józefa 

1910 - Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Franciszka Józefa 

1915 XI 1 – został ustanowiony komisarzem fortecznym miasta Krakowa

1916 - Krzyż Komandorski Orderu Leopolda 

1917 - Oficerska Odznaka Honorowa Czerwonego Krzyża 

źródła:

Adam Boniecki: Herbarz polski. T. 5: Dowiattowie–Gąsiorkiewicz. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1902

Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 31.10.2018

Kronika. Wiadomości osobiste [w] „Głos Rzeszowski”, s.2 nr 44 z 4 XI 1917