Jadwiga Katarzyna Emilewicz
(27 sierpnia 1974 Kraków - )
polityk, politolożka, menedżer
rodzina
z domu Szyler
córka Antoniego i Zdzisławy
zamężna z politologiem i przedsiębiorcą Marcinem Emilewiczem, mają trzech synów
biogram
Ukończyła II Liceum Ogólnokształcące im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie, po czym podjęła studia politologiczne w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Już w okresie studiów aktywnie angażowała się w działalność intelektualną i społeczną, koncentrując się na problematyce życia publicznego, myśli politycznej oraz funkcjonowania państwa.
Ważnym etapem jej rozwoju była działalność w Klubie Jagiellońskim, jednym z najważniejszych środowisk konserwatywno-inteligenckich w Polsce. W ramach aktywności klubowej organizowała debaty i spotkania z czołowymi postaciami polskiej polityki, m.in. Lechem Kaczyńskim, Ludwikiem Dornem i Janem Rokitą. W środowisku Klubu Jagiellońskiego poznała Jarosława Gowina, ówczesnego redaktora naczelnego miesięcznika „Znak”, który stał się jej mentorem oraz wieloletnim współpracownikiem politycznym.
Równolegle współpracowała z krakowskim Ośrodkiem Myśli Politycznej, uczestnicząc w debatach poświęconych filozofii polityki, konserwatyzmowi i przemianom ustrojowym. Związała się także z Instytutem Tertio Millennio, powołanym przez dominikanina o. Macieja Ziębę, którego celem było popularyzowanie nauczania społecznego Jana Pawła II. W tym okresie pozostawała również związana ze środowiskiem Opus Dei. Swoje kompetencje rozwijała także za granicą, studiując w prestiżowej szkole biznesowej IESE w Barcelonie.
Pierwsze doświadczenia zawodowe zdobywała w mediach. Odbyła staż dziennikarski pod kierunkiem Roberta Mazurka w konserwatywnym dzienniku „Życie”, kierowanym przez Tomasza Wołka. Wkrótce rozpoczęła pracę w administracji publicznej, obejmując stanowisko doradcy prezesa Rady Ministrów Jerzego Buzka w Departamencie Spraw Zagranicznych.
Zainteresowania naukowe zaowocowały współautorstwem, wraz z Arturem Wołkiem, książki Reformatorzy i politycy. Gra o reformę ustrojową w 1998 roku widziana oczami jej aktorów, poświęconej procesowi reform administracyjnych przeprowadzonych pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Należała także do grona założycieli kwartalnika „Pressje”, wydawanego przez Klub Jagielloński, i weszła w skład jego redakcji, współtworząc jedno z najważniejszych konserwatywnych pism ideowych młodego pokolenia.
Dzięki uzyskanemu stypendium kontynuowała edukację na Uniwersytecie Oksfordzkim, gdzie ukończyła studia podyplomowe w Wadham College. W czasie pobytu w Wielkiej Brytanii została członkinią Oxford University European Affairs Society, rozwijając zainteresowania integracją europejską i polityką międzynarodową. Po powrocie do kraju rozpoczęła działalność dydaktyczną jako wykładowczyni w Wyższej Szkole Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie, której pierwszym rektorem był Jarosław Gowin.
Przez wiele lat pozostawała związana z Klubem Jagiellońskim, zasiadając najpierw w zarządzie organizacji, a następnie w jej radzie. W uznaniu zasług dla rozwoju środowiska otrzymała status członka honorowego Klubu. W tym samym czasie zaangażowała się bezpośrednio w działalność polityczną, przystępując do Platformy Obywatelskiej. Współuczestniczyła także w inicjatywie Jarosława Gowina „Godzina dla Polski”, której celem było stworzenie nowej formacji politycznej łączącej konserwatyzm światopoglądowy z liberalizmem gospodarczym, sytuującej się pomiędzy Platformą Obywatelską a Prawem i Sprawiedliwością.
Ważnym etapem jej kariery była funkcja dyrektora Muzeum PRL-u w Nowej Hucie, działającego wówczas jako oddział Muzeum Historii Polski i finansowanego przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W czasie kierowania placówką przygotowała koncepcję wystawy stałej poświęconej historii Polski Ludowej. Projekt wywołał szeroką debatę publiczną, a część środowisk krytykowała go za wyraźnie konserwatywną interpretację przeszłości. Spór wokół kształtu ekspozycji, zwłaszcza konflikt z Krystyną Zachwatowicz, jedną z inicjatorek powstania muzeum, doprowadził ostatecznie do jej odwołania ze stanowiska i przejęcia placówki przez samorząd Krakowa.
Równolegle rozwijała działalność naukową. Na Uniwersytecie Jagiellońskim otworzyła przewód doktorski, przygotowując rozprawę zatytułowaną Depolityzacja polityki. Model władzy na przykładzie reformy samorządu terytorialnego. Praca poświęcona była analizie reform administracyjnych realizowanych przez Michała Kuleszę i problematyce funkcjonowania nowoczesnego państwa samorządowego. Mimo ukończenia badań i przygotowania rozprawy nie doprowadziła przewodu do obrony. Jej działalność obejmowała zatem sferę nauki, publicystyki, edukacji, kultury i polityki, a doświadczenia zdobyte w tych obszarach uczyniły ją jedną z najbardziej rozpoznawalnych przedstawicielek środowiska konserwatywno-liberalnego w Polsce początku XXI wieku.
Wraz z Jarosławem Gowinem opuściła szeregi Platformy Obywatelskiej i zaangażowała się w budowę nowego ugrupowania politycznego – Polski Razem. Równocześnie objęła funkcję prezesa Fundacji Lepsza Polska, związanej programowo z partią, oraz stanęła na czele jej struktur w województwie małopolskim. W tym okresie rozpoczęła intensywną działalność polityczną na szczeblu krajowym i regionalnym.
W 2014 roku bez powodzenia ubiegała się o mandat posłanki do Parlamentu Europejskiego z listy Polski Razem. Jej kandydaturę publicznie poparł wówczas Jan Rokita. W tym samym roku odniosła sukces w wyborach samorządowych, zdobywając mandat radnej Sejmiku Województwa Małopolskiego. Startując z pierwszego miejsca na liście Prawa i Sprawiedliwości, uzyskała 18 726 głosów. W trakcie kampanii samorządowej początkowo odpowiadała za działania wyborcze Marka Lasoty, kandydata PiS na prezydenta Krakowa, jednak została odsunięta od tego zadania decyzją Ryszarda Terleckiego. Wkrótce objęła stanowisko wiceprezesa Polski Razem.
Po utworzeniu rządu Beaty Szydło została powołana na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju, rozpoczynając pracę w administracji rządowej. Wcześniej prowadziła działalność gospodarczą jako dyrektor zarządzająca firmy KN Studio, specjalizującej się w projektowaniu i aranżacji wystaw. Po objęciu funkcji ministerialnej zakończyła działalność przedsiębiorstwa. Niedługo później powstała spółka Koza Nostra Studio, zajmująca się podobną działalnością, w której udziałowcem został jej mąż Marcin Emilewicz. Firma realizowała projekty wystawiennicze również dla instytucji publicznych, jednak z czasem jej mąż wycofał się ze spółki.
W czasie pracy w rządzie aktywnie uczestniczyła w debatach gospodarczych i społecznych. Występowała m.in. podczas Forum Przedsiębiorców Małopolski organizowanego przez „Dziennik Polski”, na łamach którego prowadziła także własną rubrykę publicystyczną. Jako radna sejmiku popierała działania proekologiczne, w tym tzw. uchwały antysmogowe dla Krakowa. Po przekształceniu Polski Razem w Porozumienie zachowała funkcję wiceprezesa ugrupowania.
Kolejnym etapem jej kariery było objęcie stanowiska ministra przedsiębiorczości i technologii w rządzie Mateusza Morawieckiego. Stanęła na czele nowo utworzonego resortu odpowiedzialnego za rozwój przedsiębiorczości, innowacyjności i polityki gospodarczej państwa. W związku z nominacją zrezygnowała z mandatu radnej wojewódzkiej. W wyborach parlamentarnych uzyskała mandat posłanki na Sejm IX kadencji, startując z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu poznańskim i zdobywając 43 958 głosów. Następnie objęła funkcję ministra rozwoju w drugim gabinecie Mateusza Morawieckiego, a później została również wiceprezesem Rady Ministrów.
Jako minister odpowiadała za przygotowanie i wdrażanie szeregu reform wspierających działalność gospodarczą. Wśród najważniejszych przedsięwzięć znalazły się: utworzenie Polskiej Strefy Inwestycji, wprowadzenie instytucji zarządu sukcesyjnego dla przedsiębiorstw rodzinnych, reforma prawa zamówień publicznych, regulacje przeciwdziałające zatorom płatniczym oraz programy wspierające małe i średnie przedsiębiorstwa, takie jak Mały ZUS, Mały ZUS Plus, Pakiet MŚP czy Pakiet Przyjazne Prawo. Była również inicjatorką projektu prostej spółki akcyjnej, mającej ułatwić funkcjonowanie innowacyjnych przedsięwzięć i start-upów. Reprezentowała Polskę na forum międzynarodowym, m.in. podczas Forum Politycznego Wysokiego Szczebla ONZ w Nowym Jorku. W pierwszych miesiącach pandemii COVID-19 współuczestniczyła w przygotowaniu tzw. tarczy antykryzysowej – pakietu rozwiązań mających ograniczyć skutki gospodarcze pandemii dla przedsiębiorców i pracowników.
W trakcie kampanii prezydenckiej w 2020 roku znalazła się w centrum dyskusji publicznej po wygłoszeniu długiego wystąpienia podczas pielgrzymki przedsiębiorców na Jasną Górę. W tym samym okresie została przewodniczącą struktur Porozumienia w okręgu poznańskim. Niedługo później zdecydowała się jednak opuścić ugrupowanie Jarosława Gowina, pozostając bezpartyjną członkinią Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości. Decyzję tę tłumaczyła narastającymi różnicami politycznymi i programowymi z kierownictwem partii.
Po zakończeniu pracy w rządzie powróciła częściowo do działalności akademickiej. Rozpoczęła prowadzenie zajęć z zakresu polityki gospodarczej na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Została także członkinią rady społecznej Szpitala Klinicznego im. Heliodora Święcickiego Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu oraz rady Teatru Muzycznego w tym mieście.
W kolejnych latach ponownie objęła funkcje w administracji państwowej jako sekretarz stanu w Ministerstwie Funduszy i Polityki Regionalnej oraz pełnomocnik rządu do spraw polsko-ukraińskiej współpracy rozwojowej. Po zakończeniu pracy w administracji zaangażowała się w działalność ekspercką i doradczą. Weszła w skład zarządu Instytutu Sobieskiego, jednego z najważniejszych konserwatywnych think tanków w Polsce, a także została prezesem i współwłaścicielką spółki doradczej założonej wspólnie z mężem. Uzupełnieniem tej aktywności było powołanie jej do Rady Gospodarczej przy Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej, gdzie uczestniczy w pracach nad strategicznymi kierunkami rozwoju gospodarczego kraju.
wybrane prace:
2000 - Reformatorzy i politycy. Gra o reformę ustrojową w 1998 roku widziana oczami jej aktorów (wspólnie z Arturem Wołkiem), Fundacja Rozwoju Demokracji Lokalnej, Warszawa
2008 - Europejska polityka wschodnia. Wyzwanie Polaków i Niemców (redaktor pracy zbiorowej), Wyższa Szkoła Europejska im. ks. Józefa Tischnera, Kraków
2008 - Ogniem czy mieczem? Stosunki państwo-Kościół („Pressje”, teka 14; współredaktor pracy zbiorowej), Klub Jagielloński, Kraków
2009 - Wschód – strategia czy obsesja („Pressje”, teka 15; współredaktor pracy zbiorowej), Klub Jagielloński, Kraków
2009 - Sprawiedliwość („Pressje”, teka 16; współredaktor pracy zbiorowej), Klub Jagielloński, Kraków
kalendarium
1993 - zdała egzamin maturalny
1998 - ukończyła politologię w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego
1995 – rozpoczęła współpracę z Ośrodkiem Myśli Politycznej w Krakowie
1995 - współpracowała również z Instytutem Tertio Millennio dominikanina Macieja Zięby
1997 - odbyła staż dziennikarski
1998-2002 - radca prezesa Rady Ministrów w Departamencie Spraw Zagranicznych
2002 - uczestniczyła w założeniu kwartalnika Klubu Jagiellońskiego „Pressje”
2002 - ukończyła studia podyplomowe w Wadham College na Uniwersytecie Oksfordzkim
2003 - nauczycielka akademicka w utworzonej Wyższej Szkole Europejskiej
2007 i 2008 - zasiadała w zarządzie Klubu Jagiellońskiego
2009–2012 - dyrektorka Muzeum PRL-u w Nowej Hucie
2011 - otworzyła na Uniwersytecie Jagiellońskim przewód doktorski
2013 - wraz z Jarosławem Gowinem opuściła Platformę Obywatelską
2013 XII - przystąpiła do powołanej przez Gowina „ Polski Razem
2014 - na czele małopolskich struktur Polski Razem
2014 - kandydowała bez powodzenia z listy Polski Razem do Parlamentu Europejskiego
2014 - wybrana do Sejmiku Województwa Małopolskiego
2015 IV - objęła funkcję wiceprezesa Polski Razem
2015 - powołana na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju
2015 XII - zakończyła działalność firmy KZN
2016 i 2017 - jako radna sejmiku poparła tzw. uchwały antysmogowe dla Krakowa
2017 XI 4 - po przekształceniu Polski Razem w Porozumienie pozostała wiceprezesem tego ugrupowania
2018 I 9 - powołana na urząd ministra przedsiębiorczości i technologii w rządzie Mateusza Morawieckiego
2018 I - złożyła mandat radnej sejmiku
2018 - wystąpiła na Forum Politycznym Wysokiego Szczebla ONZ w Nowym Jorku
2019 - w wyborach z listy Prawa i Sprawiedliwości uzyskała mandat posłanki IX kadencji
2029 - p.o. przewodniczącej poznańskiego okręgu Porozumienia
2019 XI 15 - minister rozwoju w drugim gabinecie Mateusza Morawieckiego
2020 IV 9 - objęła dodatkowo urząd wiceprezesa Rady Ministrów
2020 VI – wygłosiła przemówienie na Jasnej Górze
2020 IX - wybrana na przewodniczącą poznańskiego okręgu Porozumienia
2020 IX - ogłosiła odejście z partii, pozostając bezpartyjną członkinią Klubu Parlamentarnego PiS
2020 X 6 - zakończyła pełnienie funkcji rządowych.
2020 - zaczęła prowadzić zajęcia z polityki gospodarczej na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
2020 - członkinia rady społecznej Szpitala Klinicznego im. Heliodora Święcickiego Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
2021 - otrzymała nagrodę „Komeda UMP”, przyznaną przez Senat Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
2022 – członek rady Teatru Muzycznego w Poznaniu
2023 V - powróciła do administracji rządowej
2023 - w wyborach bezskutecznie ubiegała się o poselską reelekcję
2023 XII - zakończyła pełnienie funkcji w administracji rządowej
2024 - objęła stanowisko członka zarządu Instytutu Sobieskiego
2024 - została wspólnikiem i prezesem zarządu założonej wraz z mężem spółki działającej w branży doradczej
2026 - powołana w skład Rady Gospodarczej przy Prezydencie RP
źródła:
Jadwiga Emilewicz, Malopolska.pl [zarchiwizowane 2018-03-02]
Mgr Jadwiga Emilewicz, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2018-03-02]