Bohdan Drozdowski

(20 listopada 1931 Kosów Poleski – 2 kwietnia 2013 Warszawa)

poeta, prozaik, dziennikarz, publicysta, tłumacz, autor sztuk scenicznych 

rodzina

syn Leona Drozdowskiego, wojskowego, następnie pracownika budowlanego, i Feliksy z Majewskich, urzędniczki

w 1952 roku ożenił się z Bożeną Dybowską

związany z Martą Osmólską, mieli syna Adama (ur. 1988)

biogram

           Dzieciństwo spędził w Prużanie, a następnie wraz z matką zamieszkał w Starachowicach, gdzie przebywał również w czasie okupacji niemieckiej. W trakcie wojny jako dziecko został wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec, do obozów pracy w Gobhardshagen i Wattenstedt. Po wyzwoleniu przebywał w Haltern, gdzie uczęszczał do polskiego gimnazjum.

           Po powrocie do kraju pracował w Starachowicach, a następnie w Piechowicach koło Jeleniej Góry, wykonując różne zawody – był gońcem, uczniem ślusarskim, nawijaczem silników elektrycznych i tokarzem. Równolegle kontynuował edukację, najpierw na kursach wieczorowych, później na wydziale mechanicznym Śląskich Technicznych Zakładów Naukowych w Katowicach. Angażował się społecznie jako członek Związku Harcerstwa Polskiego, Związku Walki Młodych oraz Związku Młodzieży Polskiej.

           Debiutował jako tłumacz, publikując przekłady wierszy Michała Isakowskiego na łamach dziennika „Wolność”. Po powrocie do Piechowic, po krótkiej pracy w fabryce, związał się z „Gazetą Robotniczą”. Po uzyskaniu matury w Liceum dla Pracujących w Jeleniej Górze rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Łódzkim. Pracował kolejno w „Dzienniku Łódzkim”, Polskim Radiu i „Głosie Robotniczym”. Swoje wiersze, artykuły i tłumaczenia ogłaszał również w takich pismach jak „Panorama”, „Kronika”, „Nowa Kultura” i „Zdarzenia”. Wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

           Właściwym debiutem poetyckim była publikacja wierszy „Geadechtniss” oraz „Ty matko nie miej mi za złe” w „Życiu Literackim” (nr 51). Otrzymał nagrodę im. J. Bruna dla młodych dziennikarzy. Następnie przeniósł się do Krakowa, gdzie objął kierownictwo działu reportażu w „Życiu Literackim”, jednocześnie kontynuując studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, które ukończył z tytułem magistra.

           Później zamieszkał w Warszawie, gdzie został zastępcą redaktora naczelnego „Współczesności”, a także jej redaktorem naczelnym. Pełnił także funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Kultury Polskiej w Londynie. Po powrocie do kraju wszedł w skład kolegium redakcyjnego „Miesięcznika Literackiego” oraz został zastępcą redaktora naczelnego redakcji programowej Polskiego Radia.

           W ramach pracy literackiej i translatorskiej odbył liczne podróże zagraniczne, m.in. do Anglii, Chin, Finlandii, na Kubę, do Iraku i Jugosławii. Współpracował z pismem „Sprawy i Ludzie”, publikując tam cykl artykułów literackich zatytułowany „Klin”. Został odznaczony Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

           Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

wybrane prace:

poezje

1956 - Jest takie drzewo 

• 1970 - Piołun 

  1973 - Opór 

powieści

• 1962 - Pasje Armina Laskowicza 

  1966 - Wigwam 

  1968 - Arnhem – ciemne światło 

  1973 - Stare srebra 

  1987 - Bastard (pod pseudonimem Sebastian Lost)

  1989 - Yagruma (pod pseudonimem Raúl Fuentes y 1Torrejon)

  1992 - Błękitny dom albo fatum (pod pseudonimem Raymond Starr)

  1998 - La Ceiba (pod pseudonimem Raúl Fuentes y 1Torrejon)

  2011 - autobiografia Tańczący z duchami

publicystyka, reportaże

• 1964 - Tylko pamięć 

  1971 - Gry ludzkie 

  1973 - Życie samo w sobie 

  1977 - O poezji 

  1985 - List otwarty do… 

opowiadania

• 1987 - Kobiety i ludzie 

sztuki teatralne

• 1960 - Kondukt 

  1962 - Ballada polska 

  1962 - Ostatni brat 

  1970 - Mazur kajdaniarski 

  1974 - Hermiona 

  1975 - Hamlet II 

  1983 - Bóg na śmieciach 

słuchowiska

• 1974 - Zapach cygar 

  1979 - Ciało 

  1970 - Śmierć Dowdinga 

przekłady z Szekspira

• 1975 - Król Jan 

  1977 - Otello 

  1978 - Zimowa opowieść 

  1983 - Antoniusz i Kleopatra 

  1983 - Henryk VI, część 1 

  1983 - Henryk VI, część 2 

  1983 - Henryk VI, część 3 

  2004 - Henryk IV, część 1 

  2004 - Henryk IV, część 2 

parafrazy poetyckie

• 2003 - Psalmy Króla Dawida 

  2005 - Salomonowa Pieśń nad Pieśniami 

  2008 - Ezop dla dorosłych (308 bajek na motywach z Ezopa Fryga)

tłumaczenia

• 1961 - Piędź ziemi G. Bakłanowa

  1979 - Bajki I. Kryłowa 

  1992 - Córka proboszcza G. Orwella'

  1994 - Bogowie wojny J. Tolanda (dwa tomy)

  2000 - Niewidzialna wojna w Europie J. H. Wallera

  2002 - Podróż sentymentalna z Teodorem Herzlem Sz. Peresa 

kalendarium

1938 – wraz z matką zamieszkał w Starachowicach

1944 - wywieziony do Niemiec, do obozu pracy

1945 - członek Związku Harcerstwa Polskiego

1946 V - powrócił do Polski

1947-1950 – uczeń na wydziale mechanicznym Śląskich Technicznych Zakładów Naukowych w Katowicach

1947 – członek Związku Walki Młodych

1949 - debiutował jako tłumacz

1950 - powrócił do Piechowic

1952 – zdał maturę i rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Łódzkim

1952-1956 - pracował kolejno w „Dzienniku Łódzkim”, w Polskim Radiu

1952-1956 – publikował w „Panoramie”

1953, 1958 – publikował w „Nowej Kulturze”

1953-1956 – pracował w „Głosie Robotniczym”

1955 - wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej

1955-1957 – publikował w „Kronice”

1955 - otrzymał nagrodę im. J. Bruna dla młodych dziennikarzy

1955 XII 18 - W świątecznym numerze "Życia Literackiego" opublikowano kolumnę wierszy młodych poetów: Mirona Białoszewskiego, Stanisława Czycza, Bohdana Drozdowskiego, Jerzego Harasymowicza i Zbigniewa Herberta. Wiersze przeszły do historii jako „debiut pięciu”. Wisława Szymborska, która kierowała w latach 1953-1966 działem poezji w „Życiu Literackim”, jako jedyna poparła wtedy propozycję Artura Sandauera opublikowania tych wierszy

1956 V - przeniósł się do Krakowa, gdzie kontynuował studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim

1956 – członek Związku Literatów Polskich

1957-1960 – publikował w „Zdarzeniach”

1957 – uzyskał dyplom magistra na UJ

1959 – zamieszkał w Warszawie

1960 - otrzymał nagrodę poetycką „Czerwonej Róży”

1966 – redaktor naczelny „Współczesności”

1966 IV - 1970 - zastępca dyrektora Instytutu Kultury Polskiej w Londynie

1967 - członek Polskiego PEN Clubu

1970 – powrócił do Warszawy został członkiem kolegium redakcyjnego „Miesięcznika Literackiego” oraz zastępcą redaktora naczelnego redakcji programowej Polskiego Radia

1971 – publikował w „Życiu Literackim”

1972 V – 1986 VI - redaktor naczelny „Poezji”

1972-1974 – publikował w „Teatrze”

1973 - odznaczony brązowym medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”

1974 – odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski 

1975-1979 – publikował w „Szpilkach”

1976 – publikował w „Literaturze”

1979 - Dyplom honorowy Związku Pisarzy ZSRR

1985 - otrzymał nagrodę „Trybuny Ludu”

1986-1989 - współpracował z pismem „Sprawy i Ludzie”

źródła:

Słownik współczesnych pisarzy polskich. Seria 2. T. 1. Warszawa 1977 (B. Winklowa)

Jarosław Fazan: Drozdowski Bohdan (1931-), [w:] Elżbieta Zarych (red.), „Encyklopedia literatury polskiej”, Kraków 2005

Jarosław Fazan: Drozdowski Bohdan (1931-), [w:] Elżbieta Zarych, Arkadiusz Latusek (red.), „Słownik pisarzy polskich”, Kraków 2008

Literatura polska XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny. T. 1. Warszawa 2000

I dramatopisarza trzeba czasem rozgrzeszyć. [Rozm.] J. Koenig. „Teatr” 1971 nr 5

Nie ma walki – nie ma sztuki. [Rozm.] A. Zieniewicz. „Literatura” 1976 nr 38

Spowiedź Drozdowskiego. [Rozm.] J. Marx. „Poezja” 1983 nr 3 oraz Aneks do Spowiedzi Drozdowskiego. Tamże 1983 nr 3