Zbigniew Drzewiecki

(8 kwietnia 1890 Warszawa – 11 kwietnia 1971 Warszawa)

pianista i pedagog 

rodzina

syn Ludwika, handlowca, i Marii z Wysockich 

Zbigniew Drzewiecki - pianista, krytyk muzyczny, popularyzator muzyki. Fotografia portretowa. 1918 – 1925

Zbigniew Drzewiecki, między 1930 a 1939, źródło Narodowe Archiwum Cyfrowe, Sygnatura: 1-K-6471-1, autor Binek Jan

brat Przemysława i Wiesława 

2 września 1919 roku w kościele Mariackim w Krakowie poślubił Stefanię Szwarc

biogram

           Ukończył Gimnazjum im. gen. Pawła Chrzanowskiego, uzyskując świadectwo dojrzałości. Pierwsze lekcje gry na fortepianie pobierał u ojca, a następnie kształcił się pod kierunkiem Feliksa Konopaska, Włodzimierza Oberfelta i Roberta Beckera. Teorii muzyki oraz gry na skrzypcach uczył się u Ignacego Pileckiego. Rozpoczął studia na wydziale budowy maszyn – najpierw w Wiedniu, później w Brnie. Równocześnie doskonalił swoje umiejętności muzyczne, uczęszczając dorywczo do Wiener Akademie für Musik, gdzie studiował fortepian u Karla Prohazki (na wyższym kursie), a także korzystał z konsultacji Maurycego Aronsona i Paula de Conne’a w Wiedniu oraz Heinricha Janochy w Brnie. Ostatecznie zrezygnował ze studiów technicznych i zamieszkał w Wiedniu, pozostając pod opieką pedagogiczną Marie Prentner.

           Po powrocie do Warszawy rozpoczął działalność koncertową, występując w Filharmonii Warszawskiej. Zajął się również pracą pedagogiczną – został profesorem fortepianu na kursie niższym i średnim, a później także wyższym w Instytucie Muzycznym w Warszawie. W okresie międzywojennym koncertował w kraju oraz za granicą, m.in. we Francji, Austrii, Czechosłowacji, Rumunii, Szwajcarii, Szwecji i na Łotwie.

           Podczas II wojny światowej przebywał w Warszawie, gdzie brał udział w konspiracyjnych koncertach i prowadził tajne nauczanie. Po upadku Powstania Warszawskiego przeniósł się do Krakowa, organizując tam Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną. Uczył gry na fortepianie i został jej pierwszym rektorem, jednocześnie prowadząc klasę fortepianu w warszawskiej PWSM. Następnie osiadł w Warszawie, gdzie przeszedł na emeryturę.

            Kontynuował działalność koncertową, odbywając tournée m.in. do Francji, RFN i NRD, Belgii, Szwajcarii, Czechosłowacji, na Węgry oraz do Związku Radzieckiego. Był inicjatorem Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina, a po wojnie przewodniczył jego jury. Pozostawił liczne nagrania archiwalne dla Polskiego Radia oraz dla wytwórni fonograficznych, takich jak Polskie Nagrania i Columbia. Otrzymał wiele prestiżowych wyróżnień, w tym Nagrodę Państwową I stopnia. Był honorowym członkiem wielu uczelni, m.in. uniwersytetów w Helsinkach i Tokio oraz Royal Academy of Music w Londynie. Wśród jego uczniów znaleźli się m.in. R. Bakst, H. Czerny-Stefańska, Fu Cong, L. Grychtołówna, A. Harasiewicz i R. Smendzianka.

           Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

wybrane prace:

1971 - Wspomnienia muzyka

kalendarium

1909 - wyjechał do Wiednia na studia politechniczne

1911-1915 - zerwał ze studiami politechnicznymi i uczył się w Wiener Akademie für Musik u Karla Prochaski i u Marie Prentner

1915 - powrócił do Warszawy

1916 II 2 - debiutował w Filharmonii Warszawskiej

1916 IX - profesor niższego i średniego kursu fortepianu, następnie przejął kurs wyższy w Instytucie Muzycznym w Warszawie

1927, 1932, 1937 - członek jury Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina

1928 - jako dojrzały pianista, doskonalił swoją grę podczas letnich kursów pod kierunkiem Ignacego Jana Paderewskiego w jego szwajcarskiej willi Riond-Bosson w Morges

1930 - prorektor Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie

1930 XI 8 – Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

1930-1939 - dojeżdżał również na zajęcia do Lwowa i Krakowa

1931-1939 - jako publicysta muzyczny pisał w "Kurierze Warszawskim", "Wiadomościach Literackich", "Muzyce", "Muzyce Polskiej" i "Ilustrowanym Kurierze Codziennym"

1934-1939 oraz 1945-1948 - prezes polskiej sekcji Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej

1944-1955 - mieszkał w Krakowie

1945 II 3 - wystąpił jako solista podczas koncertu pod batutą Z. Latoszewskiego inaugurującego działalność Filharmonii Krakowskiej

1945 - zorganizował Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w Krakowie

1945-1955 - profesor w PWSM w Krakowie, prowadził jednocześnie klasę fortepianu w warszawskim PWSM

1946-1952 - pierwszy rektor PWSM w Krakowie

1949, 1955, 1960 i 1965 - przewodniczący jury Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina

1950 i 1952 - otrzymał nagrodę państwową I stopnia

1951 VII 22 – Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

1955 - zamieszkał w Warszawie, ucząc nadal w krakowskiej PWSM

1955 IV 28 - odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski

1959 – Order Sztandaru Pracy I klasy

1956-1962 - prezes Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków SPAM

1959-1966 - prezes Towarzystwa im. Fryderyka Chopina

1961 - przeszedł na emeryturę, ale do końca życia udzielał prywatnych lekcji najzdolniejszym studentom

1962 - wystąpił po raz ostatni na estradzie podczas jubileuszu w Filharmonii Narodowej w Warszawie

źródła:

Stanisław Łoza, Czy wiesz kto to jest?, Warszawa 1938

Słownik biograficzny historii Polski, Ossolineum, Wrocław 2005

Z. Drzewiecki Wspomnienia muzyka, Kraków 1971

S. Kisielewski Zbigniew Drzewiecki, Kraków 1973

Zbigniew Drzewiecki. We wspomnieniach uczniów i przyjaciół, red. J. Skarbowski, M. Schmyd-Dormus i J. Zathey, Kraków 1998