Stanisław Domański
(29 kwietnia 1844 Kraków – 15 lutego 1916 Kraków)
lekarz neurolog
rodzina
syn Wawrzyńca (1807-1860) i Józefy Kunegundy z Żebrowskich
Stanisław Domański, przed 1904, źródło "Nowości Ilustrowane" 3/1904 (http://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/docmetadata?id=120261), autor: Jabłoński
29 kwietnia 1874 roku w Krakowie poślubił Antoninę Annę Kremer (1853-1917), pisarkę
dzieci: Aleksander (1879-1934), żona Barbara Wolfram; Stanisław; Zofia
biogram
Uczył się w Gimnazjum św. Anny, a po uzyskaniu matury podjął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie zdobył stopień doktora medycyny, a następnie chirurgii. Swoje wykształcenie uzupełnił w Wiedniu, po czym objął stanowisko sekundariusza w Szpitalu św. Łazarza w Krakowie. Wkrótce został asystentem w katedrze fizjologii kierowanej przez prof. Piotrowskiego, a następnie mianowano go profesorem nadzwyczajnym neuropatologii.
Aktywnie uczestniczył w życiu publicznym Krakowa. Był członkiem Rady Miejskiej, gorliwym orędownikiem spraw uniwersyteckich oraz drugim wiceprezydentem miasta. Pełnił funkcję redaktora „Przeglądu Lekarskiego”, współpracował przy opracowywaniu „Słownika lekarskiego polskiego” i przewodniczył Towarzystwu Lekarskiemu.
Jako działacz społeczny zajmował się problematyką higieniczno-sanitarną. Zainicjował powstanie pierwszego miejskiego zakładu dezynfekcyjnego, chłodni oraz nowoczesnej rzeźni miejskiej, odpowiadającej ówczesnym standardom technicznym i higienicznym. Był również inicjatorem budowy krakowskich wodociągów oraz założycielem Towarzystwa Kolonii Wakacyjnych dla Dzieci.
Pochowany na cmentarzu Rakowickim w grobowcu rodziny Domańskich (kwatera VII, rząd północny, miejsce 6).
wybrane prace:
1869 – Kilka uwag nad przypadkiem porażenia nerwu twarzowego z zupełną utratą smaku
1873 – O chorobie Basedowa
1874 – O rozpoznawaniu i leczeniu porażeń tudzież o znaczeniu przypadków im towarzyszących
1876 - Wykład elektroterapii do użytku lekarzy praktycznych zastosowany
1881 – O kile układu nerwowego
1892 – O rozpoznawaniu kiły układu nerwowego
1901 – Chorobowe objawy umysłowe
1903 – Choroby mózgu
1907 – Choroby zakaźne
1913 – monografia O nerwicy urazowej
kalendarium
1862-1867 - studiował medycynę na UJ w latach
1868 II - otrzymał tytuł doktora medycyny
1877-1878 – prezes Towarzystwa Lekarskiego Krakowskiego
1879-1874 - asystent przy katedrze fizjologii u prof. Piotrowskiego
1879 - profesor nadzwyczajny neuropatologii UJ
1881, 1905 – współpracował przy wydaniach „Słownika lekarskiego polskiego”
1881-1916 - należał do rady miejskiej Krakowa
1888 – członek Wydziału Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”
1893-1896 – redaktor naczelny „Przeglądu Lekarskiego”
1904 X 6 - 1905 - drugi wiceprezydent Krakowa
1915 – profesor zwyczajny patologii i chorób układu nerwowego
źródła:
Polski Słownik Biograficzny. T. 5: Dąbrowski Jan Henryk – Dunin Piotr, Kraków: Polska Akademia Umiejętności – Skład Główny w Księgarniach Gebethnera i Wolffa, Kraków 1939-1946
Jan Piltz, Prof. dr Stanisław Domański, Wspomnienie pośmiertne, Kraków 1916
Piotr Szarejko. Słownik lekarzy polskich XIX wieku. Tom 4. Warszawa 1997
Jan Wiktor Tkaczyński (red.), Pro Memoria III. Profesorowie Uniwersytetu Jagiellońskiego spoczywający na cmentarzach Krakowa 1803-2017, Kraków 2018