Bolesław Marian Domaniewski
(16 lipca 1857 Gronówek koło Sieradza – 11 listopada 1926 Warszawa)
pedagog, pianista i kompozytor
rodzina
syn Romana i Ludwiki z Marszewskich
Bolesław Domaniewski (1857-1926), przed 1924, źródło http://rcin.org.pl/Content/69292/WA058_88545_JDoman_KEF171.pdf
brat Czesława
poślubił Władysławę z Czaplińskich (1871-1953), dzieci: Zofia Maria; Jadwiga Władysława; Wiesława Eugenia, mąż Stanisław Wodzianicki; Janusz Witold (1891-1954), zoolog, ornitolog, żona Irena Aleksandra Milewska; Bolesław (1893-1907)
biogram
Początkowo pobierał lekcje muzyki w domu, następnie kształcił się w Warszawie pod kierunkiem R. Lorera, a później u J. Wieniawskiego. Występował koncertowo w środkowej i północnej Rosji, po czym podjął studia w petersburskim konserwatorium. Uczył się tam gry na fortepianie u L. Brassina i A. Krossa, harmonii i kontrapunktu u W.Ch. Bernharda, a także doskonalił się pod okiem A. Rubinsteina, A. Ladowa i N. Sołowiowa. Studia ukończył ze złotym medalem.
Koncertował w Rosji, m.in. pod batutą Antoniego Rubinsteina, a także występował w trio kameralnym z L. Auerem i K. Dawydowem. Pojawiał się również na estradach w Polsce, Francji i Włoszech. Przez pewien czas pracował jako pedagog fortepianu w Astrachaniu. Następnie objął stanowisko profesora najwyższej klasy fortepianu w konserwatorium w Krakowie, udzielając jednocześnie prywatnych lekcji śpiewu. W tym okresie koncertował w Krakowie, Lwowie i Warszawie.
Po przeniesieniu do Warszawy został dyrektorem szkoły Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego (od 1919 roku funkcjonującej jako Wyższa Szkoła Muzyczna im. F. Chopina), a zarazem kierownikiem klasy fortepianu. Współdziałał w staraniach o legalizację Związku Muzyków Królestwa Polskiego i objął funkcję dyrektora muzycznego WTM. Nadal aktywnie występował — m.in. w Sali Ratuszowej i Filharmonii Warszawskiej.
Angażował się również jako prelegent podczas koncertów organizowanych przez Towarzystwo Muzyczne w Krakowie, wygłaszając odczyty m.in. o J.S. Bachu, J. Haydnie i R. Schumannie. W Warszawie prezentował wykłady poświęcone własnej metodzie gry fortepianowej. Zajmował się także działalnością publicystyczną — redagował ilustrowany dwutygodnik literacko-muzyczny „Lutnista” oraz współpracował z „Echem Muzycznym, Teatralnym i Artystycznym”, „Nowościami Muzycznymi” i „Kurierem Codziennym”. Szczególne znaczenie w pedagogice pianistycznej zyskał jego podręcznik Podręcznik dla współczesnych pianistów (fr. Vademecum pour pianistes modernes), wielokrotnie wznawiany przed wojną przez Gebethnera i Wolffa, a po 1945 roku przez PWM.
W historii polskiej kultury muzycznej zapisał się jako wybitny pedagog, pianista i organizator życia muzycznego. Wśród jego uczniów znaleźli się m.in. F. Szopski, J. Gawroński, J. Łada, K. Czop-Umlaufowa, J. Loria, K. Krzyształowicz, A. Marek, J. Tołkacz, W. Raczkowski, K. Miketta, R. Werner, B. Kon i A. Kagan. Jego interpretacje wyróżniały się znakomitą techniką i szeroką skalą dynamiczną. W repertuarze miał utwory Bacha, Beethovena, Chopina, Schuberta, Mendelssohna, Schumanna, Czajkowskiego, Rubinsteina, Saint-Saënsa, Tausiga, Żeleńskiego oraz własne kompozycje, jednak szczególną sławę przyniosły mu efektowne wykonania wirtuozowskich dzieł Liszta.
wybrane prace:
1897 - Vademecum pour le pianiste w 2 zeszytach, wyd. Breitkopf&Haertel, Lipsk
1962 - Vademecum pour le pianiste wydane w Krakowie przez Państwowe Wydawnictwo Muzyczne
kompozycje fortepianowe:
Etude
Gawot
mazurki
Souvenir de Caucase
Romance
Krakowiak
***
kalendarium
1871–1874 - studiował w Warszawie
od 1874 - koncertował w środkowej i północnej Rosji
1878-1882 – studiował w konserwatorium w Petersburgu
1889 – występował we Francji
1890-1900 - nauczyciel gry fortepianowej w Konserwatorium w Krakowie
1895 - miał odczyty o J.S. Bachu oraz o J. Haydnie
1896 – miał odczyt o R. Schumanie
1899 IV - przeniósł się do Warszawy
1900 - wraz z innymi zabiegał o zalegalizowanie Związku Muzyków Królestwa Polskiego
1902 - dyrektor szkoły WTM
1903/04, 1907/08, 1909/10 - występował na koncertach, m.in. w Sali Ratuszowej i w Filharmonii Warszawskiej
1905–1907 - redagował ilustrowany dwutygodnik literacko-muzyczny „Lutnista”
1905 XII 31 - dyrektor muzyczny WTM
1906-1925 – prezes Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego
źródła:
Polski Słownik Biograficzny. T. 5: Dąbrowski Jan Henryk – Dunin Piotr, Kraków: Polska Akademia Umiejętności – Skład Główny w Księgarniach Gebethnera i Wolffa, Kraków 1939-1946
J. Reiss Almanach muzyczny Krakowa 1780–1914, t. 1, Kraków 1939
J. Sierpiński Bolesław Domaniewski, (1857–1925), „Ruch Muzyczny” 1965 nr 1
A. Spóz Warszawskie Towarzystwo Muzyczne 1871–1971, Warszawa 1971
Stanisław Łoza, Czy wiesz kto to jest, Warszawa 1938
Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.), Warszawa 1995
Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powszechna, t. IV