biogram 

          Po ukończeniu III Gimnazjum w Warszawie podjął studia na Wydziale Fizyczno-Matematycznym Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Na podstawie pracy pt. Przyczynek do morfologii wymoczków włoskowatych uzyskał stopień kandydata nauk przyrodniczych.

           Zaangażował się w działalność niepodległościową, wstępując najpierw do młodzieżowej organizacji patriotycznej „Zet”, a następnie do Ligi Polskiej. Był jednym z inicjatorów przekształcenia jej w Ligę Narodową oraz współtwórcą jej programu i struktury organizacyjnej. Za współorganizację manifestacji upamiętniającej setną rocznicę Konstytucji 3 maja został aresztowany i skazany na pięcioletnie wydalenie poza granice zaboru rosyjskiego, z czego trzy lata miał spędzić pod nadzorem policyjnym. Zesłano go do Libawy, później do Mitawy, skąd zdołał zbiec i przedostać się do Lwowa. Tam objął redakcję dwutygodnika „Przegląd Wszechpolski” oraz współuczestniczył w tworzeniu Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego.

           Osiedlił się w Krakowie, dokąd przeniósł redakcję współtworzonego z Janem Ludwikiem Popławskim „Przeglądu Wszechpolskiego” (mieszczącą się przy ul. Jabłonowskich 9). Początkowo mieszkał przy ul. Warszawskiej 3, później kolejno przy Jabłonowskich 9, Czystej 17 i 21 oraz Studenckiej 19. Utrzymywał bliskie relacje m.in. z rodzinami Wincentego Lutosławskiego i Zygmunta Balickiego.

           Po wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej udał się do Japonii, by przedstawić tamtejszym władzom analizę sytuacji wewnętrznej w Rosji oraz wyjaśnić różnice między polskimi obozami politycznymi w kwestii dróg prowadzących do odzyskania niepodległości. W Tokio spotkał się z Józefem Piłsudskim i Tytusem Filipowiczem, którzy przebywali tam z misją PPS.

            Z czasem opuścił Kraków i zamieszkał w Warszawie, występując już pod własnym nazwiskiem. Przyjął wyraźnie antyniemieckie stanowisko, opowiadając się za autonomią Królestwa Polskiego przy współpracy z rządem carskim. U schyłku I wojny światowej stanął na czele Komitetu Narodowego Polskiego, uznanego przez państwa Ententy za reprezentację interesów Polski i namiastkę rządu emigracyjnego. Wraz z Ignacym Janem Paderewskim podpisał traktat wersalski. Następnie wycofał się z aktywnej polityki i zamieszkał w Drozdowie, w majątku rodziny Niklewiczów. Zakupił również resztówkę dawnego majątku Chludowo pod Poznaniem, gdzie osobiście zajmował się gospodarstwem. Do życia publicznego powrócił jako minister spraw zagranicznych w drugim rządzie Wincentego Witosa.

           Po przewrocie majowym powołał Obóz Wielkiej Polski – pozaparlamentarną organizację o charakterze nacjonalistycznym, mającą na celu integrację środowisk narodowych i budowę państwa narodowego. Był zdecydowanym przeciwnikiem Józefa Piłsudskiego oraz jego koncepcji federacyjnej, zakładającej wielonarodowy i wielowyznaniowy charakter państwa. Sam opowiadał się za koncepcją inkorporacyjną, przewidującą asymilację ludności niepolskiej. W latach 30. uchodził za głównego ideologa młodego pokolenia nacjonalistów skupionych w Obozie Narodowo-Radykalnym, Związku Młodych Narodowców oraz innych środowiskach wywodzących się ze Stronnictwa Narodowego i Obozu Wielkiej Polski.