Mikołaj Deńko
(29 listopada 1905 Besko – 14 kwietnia 1991 Kraków)
duchowny greckokatolicki
rodzina
syn Jana i Rozalii z domu Proszc (Proć)
biogram
Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku, gdzie zdał maturę w czasie przewrotu majowego; wśród jego kolegów klasowych byli m.in. Ludwik Bar, Stanisław Buczek, Bronisław Kocyłowski i Marian Strzelbicki. Po egzaminie dojrzałości wstąpił do Greckokatolickiego Seminarium Duchownego w Przemyślu, a następnie został skierowany na studia do Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego w Rzymie. Ukończył je z tytułem doktora filozofii oraz licencjatem z teologii. W Rzymie przyjął również święcenia kapłańskie i odprawił Mszę prymicyjną.
Po powrocie do Przemyśla podjął wykłady w tamtejszym seminarium greckokatolickim oraz pełnił funkcję ojca duchownego alumnów. Został także archidiakonem kapituły przemyskiej. Okres okupacji spędził w Przemyślu.
Wyjazd na leczenie do Krakowa uchronił go przed deportacją do USRR. W Krakowie wspierał ks. Stefana Graba w parafii greckokatolickiej przy kościele św. Norberta. Zdołał uniknąć aresztowania podczas akcji komunistycznych służb bezpieczeństwa, które urządziły w parafii tzw. „kocioł”. Przez kolejnych pięć lat ukrywał się, pełniąc posługę kapelana w żeńskich klasztorach rzymskokatolickich pod Warszawą, pozostając w kontakcie z duchowieństwem greckokatolickim.
W końcu został zatrzymany, oskarżony o szpiegostwo i współpracę z UPA, a następnie skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie na 12 lat więzienia, pięcioletnią utratę praw publicznych oraz konfiskatę mienia. W tym samym procesie sądzono również ojców bazylianów: Pawła Puszkarskiego i Pasywa Szewahę. Na mocy amnestii karę zmniejszono do ośmiu lat. Był więziony m.in. w Warszawie, Sztumie, Rawiczu i Wronkach.
Po odzyskaniu wolności przez blisko rok leczył poważnie nadszarpnięte zdrowie. Następnie powrócił do Krakowa, gdzie podjął starania o reaktywację parafii greckokatolickiej, zakończone częściowym powodzeniem. Zamieszkał początkowo w klasztorze bonifratrów przy ul. Trynitarskiej 68, później w niewielkim pokoju w kompleksie klasztornym przy ul. Augustiańskiej. Przez 33 lata odprawiał nabożeństwa greckokatolickie w kaplicy św. Doroty w kościele św. Katarzyny. Mimo uciążliwych dolegliwości zdrowotnych nie przerywał posługi; co roku wyjeżdżał na leczenie, najczęściej do Szczawnicy, a w tym czasie zastępowali go inni duchowni. Po kilku latach rozpoczął także regularne, niedzielne nabożeństwa w Katowicach oraz okazjonalne wyjazdy duszpasterskie do parafii greckokatolickich w różnych częściach kraju.
kalendarium
1926 V 18 - zdał egzamin dojrzałości
1926 - po zdaniu matury wstąpił do Greckokatolickiego Seminarium Duchownego w Przemyślu, a następnie skierowany został na studia do Rzymu
1931 X 16 lub 18 – wyświęcony w Rzymie
1932-1946 – ojciec duchowny w Seminarium w Przemyślu
1939 - kanonik Greckokatolickiej Kapituły Przemyskiej
1945/1946 - wyjechał na leczenie do Krakowa
1947 V - uniknął aresztu i przez następne pięć lat ukrywał się
1947-1948 – kapelan sióstr Rodziny Maryi w Izabelinie koło Warszawy, następnie kapelan sióstr benedyktynek w Pruszkowie
1952 XII 19 - aresztowany
1953 XII 31 - skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy Warszawie
1956 XI – zwolniony na mocy amnestii
1957 - powrócił do Krakowa
1957 XII 18 – uzyskał od kard. S. Wyszyńskiego dekret uprawniający go do odprawiania na terenie Krakowa nabożeństw w obrządku grecko katolickim
1958 X 17 - otrzymał zezwolenie na udzielanie chrztów, błogosławienie małżeństw i grzebanie zmarłych na terenie województwa krakowskiego i katowickiego
1958-1991 - odprawiał nabożeństwa greckokatolickie w Krakowie i Katowicach
1962 – przeprowadził się na ul. Augustiańską
źródła:
Deńko Mikołaj, [w:] Leksykon duchowieństwa represjonowanego w PRL w latach 1945-1989, Warszawa 2002
Problemy Ukraińców w Polsce po wysiedleńczej akcji "Wisła" 1947 roku, pod redakcją Włodzimierza Mokrego, Kraków 1997
Mariusz Ryńca, Grekokatolicy w Krakowie w latach 1945-1991 - Zarys Problematyki, „Nasza Przeszłość”, t. 100, 2003
R. Lubiniecki, Ksiądz mitrat Mikołaj Deńko, „Tygodnik Powszechny” 1991 nr 17