Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Golddrop
Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Stanisław Czycz

Michał C.

(6 IV 1929 Gwoździec koło Krzeszowic – 29 VI 1996 Kraków)

poeta, prozaik

rodzina

syn Władysława, ślusarza kolejowego, i Heleny ze Spytkowskich, chłopki małorolnej

biogram

           Przez pewien czas studiował malarstwo w krakowskiej ASP, w pracowni prof. A. Marczyńskiego, jednak studiów nie ukończył. Po raz pierwszy jego wiersze opublikował A. Bursa w „Od A do Z” – dodatku do „Dziennika Polskiego”.

           Jako poeta debiutował na łamach „Życia Literackiego” biorąc udział obok Mirona Białoszewskiego, Z. Herberta, Bohdana Drozdowskiego i J. Harasymowicza w „Prapremierze pięciu poetów”. Opublikował wiersze Gdybym żył w roku 1883 …, i Szczur, jego wiersze skomentował L. Flaszen. Jako prozaik debiutował wydrukowanym w „Twórczości” i opatrzonym komentarzem Jarosława Iwaszkiewicza opowiadaniem And, osnutym wokół historii ostatnich dni życia A. Bursy.

           Swoje utwory drukował na lamach „Dziennika Polskiego” i „Życia Literackiego”, w latach 60. współpracował z „Przekrojem”, gdzie prowadził rubrykę „Fotografia jest sztuką trudną”, do której pisywał felietony pod pseudonimem „fotoamator”.

           Był członkiem Związku Literatów Polskich (związana jest z tym anegdota, jak to przyniósł do krakowskiego oddziału Związku, znalezione w pociągu przepisane przez kogoś wiersze Czesława Miłosza, nie rozpoznał autora i uznał, że może je zaprezentować jako własne. Stosowna komisja rozpoznała bez trudu, że prawdziwym autorem jest pisarz wówczas wyklęty. Wywalono więc kandydata na poetę za drzwi, bo po pierwsze, nie można go było przyjąć do związku na podstawie cudzych wierszy, a po drugie, podejrzewano go o polityczną prowokację).

          Jego twórczość poetycka utrzymana jest w tonie katastroficzno – wizyjnym, ogarnięta wizją totalnej zagłady. Bohaterowie jego prozy to często jednostki zbuntowane wobec konwenansów i przyjętych obyczajów. Demaskował wszelkiego rodzaju pozy i konwencje literackie.

           Przez długie lata cierpiał na schorzenia dermatologiczne (łuszczyca), walczył z chorobą nowotworową i ciężką depresją. Żył wyizolowany ze środowiska literackiego, odosobniony w swoim mieszkaniu na ostatnim piętrze krakowskiego Domu Literatów przy Krupniczej 22.

           Wyróżniony złotą odznaka „Za pracę Społeczną dla miasta Krakowa”.

wybrane publikacje:

poezje:

1957 - Tła

1960 - Berenais

proza:

opowiadania:

1967 - Ajol

1967 - And

1968 - Nim zajdzie księżyc

1983 - Nie wiem, co ci powiedzieć

1987 - Ajol i Laor

powieści:

1977 - Pawana

1987 - Nie wierz nikomu

kalendarium

1952 – ukończył Technikum Energetyczno – Elektryczne w Krakowie

1952 – 1955 – pracował w krakowskich Zakładach Kamienia Budowlanego

1955 XII 18 - W świątecznym numerze "Życia Literackiego" (nr 51) opublikowano kolumnę wierszy młodych poetów: Mirona Białoszewskiego, Stanisława Czycza, Bohdana Drozdowskiego, Jerzego Harasymowicza i Zbigniewa Herberta.

Wiersze przeszły do historii jako „debiut pięciu”. Wisława Szymborska, która kierowała w latach 1953 - 1966 działem poezji w „Życiu Literackim”, jako jedyna poparła wtedy propozycję Artura Sandauera opublikowania tych wierszy.

1957 – 1959 – studiował malarstwo w krakowskiej ASP

1962 – 1969 - współpracował z „Przekrojem”

1989 – został laureatem nagrody Funduszu Literatury

czytaj więcej ...

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież

Dodatkowe informacje