Błażej Antoni Czepiec
(30 stycznia 1857 Bronowice Małe koło Krakowa – 15 listopada 1934 Bronowice Małe)
gospodarz bronowicki, pisarz gminny
rodzina
syn Adama i Małgorzaty z Morawców
Błażej Czepiec (1857-1934) źródło: NAC
miał czterech braci
2 czerwca 1879 roku w kościele Mariackim poślubił Helenę Mariannę Warchoł (1864-1943), mieli szóstkę dzieci
30 sierpnia 1897 roku w Morawicy poślubił Wiktorię z domu Ryszków
biogram
Został uwieczniony przez Stanisława Wyspiańskiego w dramacie „Wesele” jako Wójt (w rzeczywistości funkcję tę sprawował jego brat Maciej), pod jego własnym nazwiskiem. Czepiec był świadkiem (wraz ze Stanisławem Wyspiańskim) oraz starostą weselnym na ślubie Lucjana Rydla z Jadwigą Mikołajczykówną, i od jego, już przysłowiowych słów, zaczyna się „Wesele”:
Cóż tam, panie, w polityce?
Chincyki trzymają się mocno?
Tadeusz Boy–Żeleński tak go przedstawił: Chłop na schwał, wysoki pod powałę, zamaszysty, porywczy, ale pełen swoistej godności, miał w istocie Czepiec „coś z Piasta”
Wyspiański wykorzystał dwa autentyczne epizody z życia Czepca: po pierwsze to bójka, jaką wszczął na wiecu wyborczym Ptaka, w której pobił agitatora (w „Weselu” sam o tym opowiada) oraz awantura z muzykami na weselu Rydla. Właśnie opis tego zdarzenia bardzo rozżalił Czepca.
Boy opowiada: Wyspiański mimo woli bardzo boleśnie dotknął Czepca, każąc mu się o «szóstkę» handryczyć z muzyką.
Szóstkę-ście dali,
juześmy wom przegrali;
niech se potańcują inni.
Nie sam fakt zabolał Czepca, ale znikomość kwoty: «Gdzież to pan Wyspiański widział (tłumaczył Czepiec), aby gospodarz jak się patrzy dawał szóstkę muzyce, a cóż dopiero prawował się o tę szóstkę». Tu trzeba wyjaśnić, że ta szóstka to była austriacka moneta dziesięciogroszowa, a potem dwudziestohalerzowa, a więc pieniądz niewielki i Czepiec - gospodarz jak się patrzy - oburzał się, że poeta zrobił z niego skąpca.
Czepiec, stuprocentowy chłop, nosił się do końca życia po krakowsku. Gospodarował na kilku morgach, interesował się polityką, pełnił funkcję pisarza gminnego w Bronowicach i Rząsce, pod koniec życia pisarza wójta bronowickiego. Do I wojny światowej był działaczem PSL, uczestnikiem licznych w Galicji uroczystości patriotycznych i obchodów rocznicowych.
Przed śmiercią od dłuższego czasu niedomagał, umarł prawie nagle, we śnie.
Pogrzeb jego zgromadził liczne rzesze włościaństwa i przedstawicieli inteligencji, żegnających w nim historyczną postać chłopa, który stał się symbolem czasów, kiedy to społeczeństwo polskie jęczące w niewoli, spoglądało na chłopa, jak na tego, który Polskę wyzwoli. - Światowid nr 48 (537) - 24.11.1934
Spoczął na małym cmentarzu na Pasterniku, między Bronowicami Małymi i Bronowicami Wielkimi. Obok pochowana jest jego żona Wiktoria (1877–1943) i inni uczestnicy „Wesela”.
Jego ulica znajduje się w VI dzielnicy w Bronowicach i łączy ulicę Bronowicką z ulicą Złoty Róg.
kalendarium
1900 XI 20 – był świadkiem na ślubie Jadwigi Mikołajczkówny i Lucjana Rydla, który odbył się o godzinie 9 rano w kościele Mariackim, w kaplicy Matki Boskiej Częstochowskiej, gdzie Bronowice miały swój ołtarz parafialny
źródła:
Polski Słownik Biograficzny, t. 4, Kraków 1938
„Światowid” nr 48 (537) - 24.11.1934
Teresa Stanisławska-Adamczewska, Jan Adamczewski, Kraków, ulica imienia …, Kraków 2000
Słownik biograficzny historii Polski, Ossolineum, Wrocław 2005