Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Golddrop

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna
 

Edmund Jan Kanty Zieleniewski

(7 X 1856 Kraków – 22 VI 1919 Kraków)

przemysłowiec

rodzina

syn Ludwika Hiacynta (1819 – 1885) i Anny Enders (1819 – 1889)

rodzeństwo: Bronisława (1840); Leon Aleksander (1842 – 1921), żona Zofia Stehlik; Helena (1846 – 1936), mąż Alfred Szczepański, pisarz; Edmund Franciszek (1847); Matylda (1850); Lidwina (1850); Anna Ludwika (1852); Alojza Maria (1853); Florentyna Maria (1855), mąż Mieczysław Klemens Dembowski

poślubił Jadwigę Florentynę Ciechanowską (1863 - 1948)

dzieci: Wiktoryn (1890); Edmund Paweł (1893 – 1971), żona Maria Flatau; Florentyna (1898); Jan (1901 – 1973), żona Irena Nitsch

biogram

           Studiował w Chemnitz i na Politechnice w Wiedniu, praktykował w fabryce Fröhlicha w Rzeszowie oraz w Andritz koło Grazu. Rozpoczął pracę w rodzinnej fabryce maszyn i narzędzi rolniczych. Po śmierci ojca jako dyrektor ds. technicznych zarządzał zakładem wraz z bratem Leonem, odpowiedzialny za większość projektów maszyn powstałych w fabryce Zieleniewskiego w Krakowie. Skonstruował między innymi maszynę do gięcia blach i pneumatyczną nitownicę. Po pożarze zabudowań na ul. Św. Marka, bracia odbudowali fabrykę przy ul. Krowoderskiej, następnie przenieśli ją na Grzegórzki. Został generalnym sekretarzem zjednoczonych fabryk wyrobów żelaznych i wagonów w Sanoku, we Lwowie i w Krakowie pod firmą E. Zieleniewski.

           Brał czynny udział w życiu politycznym i społecznym między innymi pracował w krakowskiej Izbie Handlu i Przemysłu, był egzaminatorem na Politechnice Lwowskiej, wielokrotnie odznaczany. Piastował mandat poselski do parlamentu wiedeńskiego, bronił interesów przemysłu galicyjskiego. Podczas I wojny światowej w armii austriackiej. Po upadku Austrii był kierownikiem departamentu Handlu i Przemysłu w Polskiej Komisji Likwidacyjnej.

           Pochowany na Cmentarzu Rakowickim (grobowiec rodzinny pas 22).

kalendarium

1883 – rozpoczął pracę w rodzinnej fabryce maszyn i narzędzi rolniczych

1885 – dyrektor techniczny zakładów

1886 – po pożarze zabudowań na ul. Św. Marka, bracia odbudowali fabrykę przy ul. Krowoderskiej

1900 - przewodniczący komisji organizacyjnej I Zjazdu Przemysłowego

1906 – rozpoczął wraz z bratem budowę nowej fabryki przy ul. Grzegórzeckiej

1906 - dyrektor naczelny zakładów

1907 V 17 i 1911 - wybierany do parlamentu austriackiego

1909 - członek Krajowej Komisji ds. przemysłowych oraz Rady Przemysłowej

1913 – odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Franciszka Józefa

1914 – brał udział w pracach Naczelnego Komitetu Narodowego w Sekcji dla Handlu i Przemysłu

1918 - szef Sekcji Handlu i Przemysłu w Polskiej Komisji Likwidacyjnej

źródła:

Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 15.05.2018

Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa – Kraków 2000

Janina Bieniarzówna, Jan M.Małecki, Dzieje Krakowa, t. 3, Kraków 1979

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież

Dodatkowe informacje