Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Golddrop

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna
 

Ludwik Solski

Ludwik Napoleon Karol Sosnowski

(20 stycznia 1855 Gdów – 19 grudnia 1954 Kraków)

aktor, reżyser

rodzina

syn Franciszka (1812-1902), mandatariusza sądowego i Stanisławy Woyciechowskiej z Tworkowej herbu Lubicz (1826–1863)

poślubił:

1. dnia 4 III 1916 w Kaliszu: Anna Mrowińska;

2. dnia 20 I 1881 w Katedrze św. Jana: Michalina Smola (1856–1915);

3. dnia 4 XI 1899 Karolina Flora 'Irena' Poświk (1877-1958)

dzieci: Anna Sosnowska (1905-1997)

biogram

           Debiutował w Krakowie, następnie grał w teatrach wędrownych i prowincjalnych. Powrócił do Krakowa, występował między innymi w Teatrze Miejskim. Przez kilka lat grał we Lwowie, został dyrektorem Teatru Miejskiego w Krakowie (od 1909 Teatr im. J. Słowackiego), później w Warszawie (między innymi był dyrektorem Teatru Narodowego).

          Powrócił na stałe do Krakowa, występował w Teatrze Im. J. Słowackiego. Był jednym z najwszechstronniejszych aktorów w historii polskiego teatru, zagrał około tysiąca ról (zarówno głównych, jak i epizodów) w repertuarze dramatycznym i komediowym, między innymi Chudogęba w Wieczorze Trzech Króli oraz Dogberry w Wiele hałasu o nic W. Shakespeare'a, Harpagon w Skąpcu Moliera, Łatka w Dożywociu, Dyndalski w Zemście oraz tytułowa w Panu Jowialskim A. Fredry, Gospodarz w Weselu oraz Stary Wiarus w Warszawiance S. Wyspiańskiego. Inscenizował między innymi dramaty J. Słowackiego i S. Wyspiańskiego, jako pierwszy wystawił utwór CK. Norwida (Krakus 1908), był propagatorem twórczości dramatycznej A. Nowaczyńskiego (także tytułowe role w Carze Samozwańcu i Wielkim Fryderyku) oraz K.H. Rostworowskiego (tytułowe role w Judaszu z Kariothu i Kajusie Cezarze Kaliguli). Jego 12 słynnych ról teatralnych dokumentuje przedwojenny film Geniusz sceny (reż. R. Gantkowski 1938).

           Wydał Wspomnienia (t. 1-2 1955 – 1956), laureat nagrody państwowej I stopnia.

           Pochowany w Grobach Zasłużonych na Skałce, patron krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Aktorskiej (od 1955 PWST). Jego imię nosi ulica w dzielnicy Prądnik Biały.

kalendarium

1876 - debiutował w Krakowie

1883–1900 - występował w Krakowie

1900-1905 - we Lwowie

1905 VIII 26 - 1913 – dyrektor Teatru Miejskiego w Krakowie (od 1909 Teatr im. J. Słowackiego)

1913-1944 - głównie w Warszawie (między innymi 1931 - 1932 i 1936 - 1938 dyrektor Teatru Narodowego)

1944 - osiadł na stałe w Krakowie

1945-1948 - występował w Teatrze Im. J. Słowackiego

1950 – został laureatem nagrody państwowej I stopnia 

1954 III 20 – w Teatrze Słowackiego odbyła się inauguracja „Roku Jubileuszowego” w stulecie urodzin

1954 III 21 – UJ przyznał mu doktorat honorowy

1954 VI 5 – wystąpił na scenie po raz ostatni jako Dyndalski w Zemście Aleksandra Fredry

1954 – został patronem krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Aktorskiej (od 1955 PWST)

1954 – jego imieniem nazwano ulicę należącą uprzednio do św. Tomasza

1990 – wróciła dawna nazwa ulicy św. Tomasza, a jego imieniem nazwano ulicę w IV dzielnicy Prądnik Biały, na osiedlu Żabiniec, przecinającą ul. Andrzeja Frycza-Modrzewskiego

czytaj więcej ...

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież

Dodatkowe informacje