Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Golddrop
Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Tadeusz Henryk Pawlikowski

(9 XI 1861 Medyka – 28 IX 1915 Kraków)

reżyser, krytyk teatralny i muzyczny, dyrektor teatrów w Krakowie i Lwowie

rodzina

syn Mieczysława (1834 – 1903), pisarz, dziennikarz, działacz polityczny, i Heleny Dzieduszyckiej (1837 – 1918)

brat Jana Gwalberta (1860 – 1939), ekonomista, rolnik, historyk, taternik, polityk, żona Wanda Abramowicz (1863 – 1964)

poślubił około 1880 Idalię Kotarbińską

biogram

           Studiował w konserwatorium w Lipsku (skrzypce, fortepian), w Weimarze (kompozycja), w Dreźnie (dyrygentura). Po powrocie do Krakowa został recenzentem teatralnym i muzycznym w „Nowej Reformie”, pisywał również recenzje muzyczne w „Czasie”. Objął dyrekcję i kierownictwo artystyczne Teatru Miejskiego w Krakowie (od 1909 im. J. Słowackiego) oraz teatru lwowskiego, położył ogromne zasługi dla rozwoju obu tych scen. Dążył do stworzenia repertuaru opartego na wybitnych dziełach polskiej literatury dramatycznej, stymulował rozwój rodzimej dramaturgii, umożliwiając wystawianie sztuk początkującym autorom.

           Za jego dyrekcji debiutowali między innymi J. Kasprowicz, J.A. Kisielewski, T. Miciński. S. Przybyszewski, L. Rydel i S. Wyspiański, wprowadził na sceny polskie utwory współczesnych dramaturgów europejskich, między innymi A. Czechowa, M. Gorkiego, G. Hauptmanna, H. Ibsena, M. Maeterlincka, G.B. Shawa, A. Schnitzlera, A. Strindberga. Dążył do zarzucenia praktyki powierzania aktorom ról jednorodnych warsztatowo i wykształcenia wszechstronnych odtwórców dramaturgii przełomu wieków, propagował nowoczesne środki inscenizacji teatralnej (autentyzm dekoracji, kostiumów i rekwizytów, oświetlenie i dobór efektów dźwiękowych, mistrzowskie opracowanie scen zbiorowych). Jako pierwszy w Polsce wprowadził przedstawienia benefisowe na dochód personelu technicznego teatru.

           W „Słowniku biograficznym teatru polskiego” czytamy: Był ostatnim w szeregu „wielkich panów” wspierających w Galicji teatr polski swym majątkiem i doświadczeniem... .

           Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim (kwatera X, rząd południowy, miejsce 9), jego imieniem nazwano ulicę w dzielnicy Stare Miasto, na domu przy placu Matejki 6, w którym mieszkał, umieszczono tablicę pamiątkową.

kalendarium

1880 – 1882 - studiował w konserwatorium w Lipsku

1882 – 1883 – studiował w Weimarze

1884 – 1885 – studiował Dreźnie

1885 – powrócił do Krakowa

1885 – 1889 - recenzent teatralny i muzyczny w „Nowej Reformie”

1889 – wprowadził przedstawienia benefisowe

1893 VIII 1 - 1899 i 1913 – 1915 – był dyrektorem Teatru Miejskiego w Krakowie

1896 XI 14 – z jego inicjatywy pokazano w Teatrze Miejskim po raz pierwszy „Żywe Fotografie przedstawione za pomocą „Kinematografu” wynalazku pp. Augusta i Ludwika Lumieŕe z Lyonu

1900 – 1906 – dyrektor teatru lwowskiego

1951 – jego imieniem nazwano ulicę w I dzielnicy Stare Miasto na Piasku łącząc się z ul. Ambrożego Grabowskiego

czytaj więcej ...

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież

Dodatkowe informacje