Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Golddrop
Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Otton I Wielki

(23 listopada 912 - 7 maja 973 Memleben)

książę Saksonii, król niemiecki i cesarz rzymski 

rodzina

z dynastii Ludolfingów

syn Henryka I Ptasznika, króla Niemiec i jego drugiej żony Matyldy z Ringelheim, córki saskiego hrabiego Dytryka

dwukrotnie żonaty:

Pierwsza żona Edyta Angielska, córka króla Edwarda Starszego

dzieci: Ludolf (930 - 6 września 957), książę Szwabii: Ludgarda (? - 18 listopada 953), od 947 roku żona Konrada Czerwonego, księcia Lotaryngii

Druga żona, ślub w październiku 951, Adelajda, córka króla Burgundii – Rudolfa II

dzieci: Henryk (952 - 7 kwietnia około 954): Bruno (953 - 8 września 957); Otto II (955 - 7 grudnia 983), cesarz rzymski: Matylda (pod koniec 955 - 6 lutego 999), opatka w Quedlinburgu

Z nieformalnego związku, prawdopodobnie z córką Tęgomira księcia Stodoran, pochodził: Wilhelm (?-968), arcybiskup Moguncji

biogram

           Został królem Niemiec w drodze elekcji, uroczysta koronacja odbyła się w Akwizgranie. Po koronacji zwalczył bunt książąt Saksonii, Bawarii, Lotaryngii i Frankonii wspieranych przez braci Ottona Thankmara i Henryka i rozpoczął proces umacniania władzy opierając się na Kościele i związkach dynastycznych.

           Był władcą wyjątkowym, znacznie przekraczającym standardy epoki, którego porównać można jedynie z Karolem Wielkim. Posiadał cechy wielkiego przywódcy, odznaczał się poczuciem sprawiedliwości, umiał wykorzystywać swoje talenty militarne i dyplomatyczne.

           Prowadził politykę ekspansywną wobec Słowian tworząc na ich terenach liczne marchie, osiągając brzegi Odry. Uzależnił od Niemiec Włochy, Czechy i Danię, na podbitych terenach wprowadzał chrześcijaństwo. Pokonał Madziarów w bitwie na Lechowym Polu koło Augsburga, powstrzymując ich najazdy na środkową Europę.

           Przez papieża Jan XII został w Rzymie koronowany na cesarza rzymskiego, przestał być jednym z wielu europejskich władców, a zaczął przewodzić całemu chrześcijańskiemu światu. Zamierzał doprowadzić do pojednania z Cesarstwem Bizantyńskim. Domagał się jednak prowincji bizantyńskich na Półwyspie Apenińskim. W tym celu wysłał do Konstantynopola biskupa Cremony Liutpranda. Misja zakończyła się fiaskiem, a Bizancjum wysłało do Italii wojsko i okręty wojenne. Otton I podjął wówczas najazd na ziemie Cesarstwa Bizantyńskiego w Italii, przerwał wyprawę i opuścił południowe Włochy pozostawiając dalszą wojnę Pandolfowi z Kapui, który wkrótce dostał się do niewoli bizantyńskiej. Otton posłał na południe Włoch kolejne wojska, które rozbiły armię bizantyńską w bitwie pod Ascoli (Asculum). Mimo zwycięstwa Ottona sytuacja w południowych Włoszech nie uległa zmianie.

           W tej sytuacji Otton zaproponował Cesarstwu Bizantyjskiemu zwrot podbitych ziem na terenie Włoch w zamian za wzajemne uznanie tytułów cesarskich. Układ ten został przypieczętowany małżeństwem Ottona II z księżniczką Teofano, krewną cesarza bizantyjskiego Jana I Tzimiskesa.

           Gdy zmarł w wieku 60 lat, swemu synowi, Ottonowi II, zostawił państwo silne i stabilne. Jego wpływ na czasy, w których żył, był tak doniosły – w dziedzinie sztuki, literatury, architektury – że termin „epoki ottońskiej” upowszechnił się w historii.

Został pochowany w katedrze w Magdeburgu.

kalendarium

936 – wybrany królem Niemiec, koronowany w Akwizgranie

939 – stłumił bunt książąt Saksonii, Bawarii, Lotaryngii i Frankonii 

955 VIII 10 - pokonał Węgrów w bitwie na Lechowym Polu

962 II 2 – został koronowany na cesarza rzymskiego

od 963 – według przekazu kronikarza Thietmara otrzymywał trybut od Mieszka I z części jego ziem

967 - uczynił cesarzem swego syna Ottona II

967 - zamierzał doprowadzić do pojednania z Cesarstwem Bizantyńskim

969 - przerwał najazd na ziemie Cesarstwa Bizantyńskiego i opuścił południowe Włochy

969 – wojska Ottona rozbiły armię bizantyńską w bitwie pod Ascoli (Asculum)

972 - zaproponował Cesarstwu Bizantyjskiemu zwrot podbitych ziem na terenie Włoch w zamian za wzajemne uznanie tytułów cesarskich

źródła:

Jerzy Strzelczyk, Otton I Wielki, Poznań 2018

Robert F. Barkowski: Die Ottonen und das Konzept eines vereinten Europa, Berlin 2014

Dworzaczek W., Genealogia, Warszawa 1959, tablica 43

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież

Dodatkowe informacje