Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Golddrop
Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

ul. Świętego Jacka 16

           Kościół Boskiego Zbawiciela usytuowany jest przy ul. Św. Jacka na Zakrzówku, w Dzielnicy VIII Dębniki. Zbudowali go Salwatorianie, czyli zakonnicy Towarzystwa Boskiego Zbawiciela. Zgromadzenie to powstało w 2. połowie XIX wieku z inicjatywy niemieckiego kapłana, O. Franciszka Marii od Krzyża Jordan. Do Krakowa Salwatorianie przybyli w 1900, a w 1921 założyli tu dom wychowawczy. Obecnie w obręb zabudowań zakonnych wchodzą: klasztor, Centrum Formacji Duchowej oraz Prowincjałat Salwatorianów, i z tymi zabudowaniami został połączony kościół, zbudowany w 2. połowie XX wieku. Budowę rozpoczęto w 1971 i ukończono pięć lat później, dnia 26 IX nową świątynię poświęcił kardynał Karol Wojtyła. Przy wejściu do zakrystii w 1987 umieszczono zaprojektowaną przez krakowskiego rzeźbiarza Czesława Dźwigaja, wykonaną z brązu tablicę z płaskorzeźbioną sylwetką papieża Jana Pawła II, upamiętniającą uroczyste poświęcenie kościoła.

           Twórcą projektu świątyni jest krakowski architekt Janusz Gawor. Nieduży budynek jest połączony z zabudowaniami klasztornymi. Jego ściany zewnętrzne mają surowy, szarobeżowy kolor betonu z widoczną fakturą odbitych desek szalunkowych z czasu budowy, a całość wieńczy wysoka, stalowa konstrukcja dzwonnicy. Prostokątną bryłę kościoła urozmaica jedynie oryginalnie rozwiązana północna elewacja – widzimy tam szereg smukłych, prostokątnych okien. Patrząc na budowlę od tej strony, wydaje się ona być podobną do płynącego z rozpostartymi żaglami okrętu.

           Wnętrze kościoła to jedna, prostokątna nawa i nie wyodrębnione wyraźnie, prostokątnie zamknięte prezbiterium. Ściany wewnątrz są lekko pochylone, od jednej strony przeprute oknami (ściana północna), a od góry przestrzeń zamyka lekko pochylony, pomalowany na biało strop. Wystrój kościoła jest dość skromny, także wnętrze robi wrażenie surowego i pełnego powagi. Wprowadzające ożywienie elementy kolorystyczne pojawiają się na ścianach bocznych. Po prawej stronie widzimy barwną mozaikę, wykonaną przez Ewę Żygulską. W części prezbiterialnej są to dwie postaci: Matka Boska oraz św. Józef, w nawie natomiast Dwunastu Apostołów. Postaci te przedstawione są na neutralnym tle, ustawione w szeregu, w hieratycznych, nieco sztywnych pozach, które nasuwają skojarzenie z mozaikami bizantyjskimi. Ubrane są w różnokolorowe szaty a ich głowy otaczają złote nimby. W rękach Apostołów możemy dostrzec charakterystyczne dla nich atrybuty. Postaci w prezbiterium, czyli św. Józef i Matka Boska zostały oddzielone od pozostałych prostokątnym oknem. W oknie tym zwróćmy uwagę na barwny witraż, przedstawiający założyciela Towarzystwa Boskiego Zbawiciela: Ojca Franciszka Marii Jordana. Z tej strony kościoła jest to jedyne okno. Lewa ściana natomiast jest w całości tworzona przez wysokie, prostokątne okna z wstawionymi pod koniec XX wieku witrażami. Witraże te zaprojektował Witold Ostrzałka. W kolejnych kwaterach okien artysta zakomponował abstrakcyjne wizje dwóch stref: strefy ziemskiej oraz strefy nieba. Kolorystyka witraży jest żywa i intensywna, także wpadające przez nie światło dzienne dodaje wnętrzu kościoła łagodnego ciepła.

           W prezbiterium ustawiony jest marmurowy stół eucharystyczny oraz ambona, o prostych, geometrycznych kształtach. W miejscu centralnym ściany ołtarzowej umieszczono wielkich rozmiarów figurę Chrystusa Zbawiciela, unoszącego prawą dłoń w geście błogosławieństwa – jest to dzieło Anny Praxmayer, wykonane w latach 1975 - 1976. Rzeźba ta wykonana jest z czerwonej wypalanej gliny, zwraca uwagę ekspresyjną formą rozwianych szat Chrystusa i zróżnicowaną, bogatą fakturą. U szczytu ściany ołtarzowej, nad figurą Chrystusa widzimy zawieszony nieduży, prosty krucyfiks. Po lewej stronie prezbiterium ustawione jest złocone tabernakulum, a po prawej stronie znajduje się półkoliście zamknięte wejście do zakrystii. W zachodniej części świątyni znajduje się prosty chór muzyczny, na jego parapecie umieszczono wykonane również przez A. Praxmayer płaskorzeźbione Stacje Drogi Krzyżowej. W płaskorzeźbach tych również możemy dostrzec tą samą co w rzeźbie ołtarzowej ekspresję i charakterystyczną, niewygładzoną fakturę.

           Zewnętrzna bryła kościoła Salwatorianów jest rozwiązana dość oryginalnie i nie odnajdujemy w niej elementów nawiązujących do tradycyjnych form architektury sakralnej. Oryginalnie rozwiązana ściana jest tu jedynym urozmaiceniem, dodającym dość statycznej całości nieco dynamiki. Natomiast wnętrze kościoła zaskakuje – jest jasne, przejrzyste i oszczędnie wyposażone, co jest dość charakterystyczne dla wnętrz współczesnych kościołów. Ale jednocześnie pojawiają się tu wyraźne elementy archaicznej stylizacji oraz nawiązania do sztuki Bizancjum.

                                                         Opracowała Katarzyna Zychowicz

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież

Dodatkowe informacje