Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Golddrop Telnet

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

            Nazwa Batowice ma charakter patronimiczny, typu przezwiskowego, pochodzi od osoby zwanej Bat. Na przestrzeni dziejów nazwa wsi występowała jako Bathouicze, Bathowycze, Bathow, Bathowicze.

           Wieś była położona nad rzeką Dłubnią, 8 km na północny - wschód od centrum Krakowa; graniczyła od północy z Dziekanowicami oraz Raciborowicami, od południowego - zachodu z Prądnikiem Czerwonym, od południa z Mistrzejowicami, od południowego - wschodu z Zesławicami.

           W 1973 południowo - zachodnia część Batowic została włączona do Krakowa.

            Od czasów średniowiecza do czasów nam współczesnych Batowice przynależą do parafii pod wezwaniem św. Małgorzaty w Raciborowicach.

            Wieś po raz pierwszy wzmiankowana w źródłach w 1344, stanowiła własność biskupstwa krakowskiego. W 1344 biskup krakowski Jan Grot uposażył dochodami z dziesięciny ze swego folwarku w Batowicach dwa ołtarze św. Jana Ewangelisty i św. Marty w katedrze krakowskiej na Wawelu. W 1409 bracia Hanek zwany Drwanth i Dobek z Batowic (zapewne sołtysi Batowic) nabyli folwark na terenie Prądnika. Folwark odziedziczyli Marcin Ryncza (Ryńcza) z Batowic, wikary katedry krakowskiej oraz Jakub Ryncza (Ryńcza) z Batowic (zm. 1493), prepozyt kościoła św. Jakuba na Kazimierzu.

            Według opisu Jana Długosza z lat 1470 - 1480 zamieszczonego w Liber beneficiorum wieś Bathowycze była własnością biskupów krakowskich. Znajdował się tu dwór z folwarkiem, 6 ½ łanów kmiecych, młyn oraz karczma. W 1524 biskup krakowski Jan Konarski nabył sołectwo batowickie od Anny Katarzyny oraz Agnieszki Rynczówny. W 1529 wieś wchodziła w skład klucza dóbr biskupich tzw. luborzyckiego.

            W rejestrze poborowym dóbr województwa krakowskiego z 1629 znajdujemy informację, że wieś stanowiła własność kapituły katedralnej krakowskiej. We wsi wzmiankowano 7 łanów, młyn wodny zbożowy na Dłubni, usytuowany we wschodniej części wsi. W 1676 król Jan III Sobieski ustanowił cło w Batowicach na Dłubni.

           W 1789 Batowice nadal należały do kapituły katedry krakowskiej, liczyły 155 mieszkańców, 23 domów, znajdował się tu młyn, dwie karczmy.

            W 1805 wieś przeszła na własność państwa, następnie została sprzedana. Wieś należała do księdza Mateusza Dubickiego (1760 - 1845) kanonika krakowskiego, prałata i oficjała generalnego krakowskiego, kanclerza kapituły krakowskiej, znanego również z twórczości poetyckiej. Następnie Batowice były w posiadaniu rodziny Bieńkowskich. W latach 1845 - 1848 majątek dzierżawił znany pamiętnikarz krakowski Kazimierz Girtler (1804 - 1887). W 1870 Batowice liczyły 176 mieszkańców, właścicielem posiadłości tabularnej był Adolf Grzymek. Posiadłość dworska liczyła 145 morgów ziemi, zaś gromada liczyła 374 morgów.

            Około 1848 na południowo – wschodnim obrzeżu Batowic Austriacy, w ramach rozbudowy Twierdzy Kraków, wybudowali jednowałowy fort artyleryjski nr 48 „Batowice”.

            W 1910 wieś liczyła 233 mieszkańców, właścicielką tej posiadłości była Konstancja Uziembłowa. Jesienią 1914 wieś została częściowo zniszczona przez wojska austriackie, w ramach przygotowań do obrony twierdzy Kraków.

            W okresie międzywojennym obszar dworski był w posiadaniu Tadeusza Rogalskiego (1881 - 1957) lekarza, profesora anatomii Uniwersytetu Jagiellońskiego, późniejszego pierwszego rektora Akademii Medycznej w Krakowie. W latach dwudziestych XX wieku Rogalski zorganizował w Batowicach lecznicę dla chorych z zaburzeniami układu nerwowego oraz dla osób uzależnionych. Powstały trzy pawilony sanatoryjne.

            W 1931 Batowice liczyły 343 mieszkańców, 43 budynki. Przed wybuchem II wojny światowej ośrodek sanatoryjny i wypoczynkowy prowadzili bracia Braunowie. W 1934 przez teren wsi poprowadzono linię kolejową Kraków - Tunel - Warszawa.

            W okresie II wojny światowej Niemcy w zabudowaniach dworskich założyli szkołę dla dziewcząt niemieckich.

            Po II wojnie światowej na terenie Batowic powstało krakowskie Przedsiębiorstwo Handlu Sprzętem Rolniczym „Agroma”.

            Od Batowic nazwę przyjął największy obecnie w Krakowie cmentarz zwany Batowickim położony na terenie sąsiedniego Prądnika Czerwonego.

Zabytki:

            Zabudowania dworskie i placowe centrum wsi znajdowały się w pobliżu Dłubni, po południowej stronie drogi do Raciborowic, obecnie ul. Powstańców.

            W części wiejskiej Batowic znajduje się dwór murowany z XIX wieku, przebudowany z utratą cech stylowych; obecnie mieści się w nim Dom Pomocy Społecznej. Wokół dworu rozciąga się zabytkowy podworski park krajobrazowy z XIX wieku, przekomponowany na przełomie XIX i XX wieku.

            Drewniany młyn został rozebrany w 1869, następnie odbudowany po 1894, przestał istnieć w latach 1939 - 1945.

            W Batowicach znajduje się murowana kapliczka przydrożna, w kształcie słupa czworościennego, pochodząca zapewne z 1. ćwierćwiecza XVII wieku.

Dodatkowe informacje