Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Golddrop Telnet

Władysław Wolter

(5 II 1897 Wiedeń – 18 III 1986 Kraków)

prawnik karnista

rodzina

syn Władysława, sędziego cywilnego we Lwowie, następnie był sędzią Sądu Najwyższego w Wiedniu, w końcu prezesem Sądu Apelacyjnego w Krakowie, i Aleksandry z Kamienobrodzkich, córki Alfreda, znanego malarza i architekta lwowskiego

brat Jadwigi (franciszkanka – misjonarka) i Aleksandra (1905 – 1967), prawnika, profesora UMCS w Lublinie

poślubił Marię Kulinowską

dzieci: Władysław, Katarzyna i Małgorzata

biogram

          W czasie I wojny został powołany do wojska austriackiego i wysłany na front. Został ciężko ranny w nogę na froncie bukowińskim i długo przebywał w szpitalu. W czasie rekonwalescencji rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Wiedeńskim, które następnie kontynuował na UJ. Równocześnie odbywał służbę w Wojsku Polskim. Ukończył studia, uzyskał stopień doktora praw i został aplikantem w Sądzie Okręgowym. Przez pewien czas pracował w Warszawie jako referent prawny w Warszawskim Towarzystwie Ubezpieczeń.

         Po powrocie do Krakowa ponownie podjął pracę w Sądzie Okręgowym, habilitował się jako docent prawa karnego na Wydziale Prawa UJ na podstawie, opublikowanej rok wcześniej, pracy „Czynnik psychiczny w istocie przestępstwa, rozpoczynając na UJ pracę jako docent, łącząc ją równocześnie z pracą w sądzie. Uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego UJ i objął Katedrę Prawa i Postępowania Karnego.

          Został aresztowany w Sonderaktion Krakau, był więziony w Krakowie, Wrocławiu i obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen. W Sachsenhausen dla współwięźniów prowadził wraz z T. Bilińskim kurs języka niemieckiego. Zwolniony z obozu powrócił do Krakowa. W czasie okupacji był czynnym członkiem Rady Głównej Opiekuńczej, której przewodniczył hrabia Roniker, a wspierał kardynał Adam Stefan Sapieha. Ta uznawana przez Niemców organizacja zajmowała się udzielaniem pomocy osobom znajdującym się w obozach. Z uwagi na działalność w tej organizacji nie brał udziału w tajnym nauczaniu, prowadzonym na Uniwersytecie Jagiellońskim.

          W czasie wojny został aresztowany jeszcze dwukrotnie: pierwszy raz w związku z jego sprzeciwem wobec rezolucji popierającej Niemców, drugi raz w 1944 roku kiedy członkowie Rady Głównej Opiekuńczej odmówili udziału w Dożynkach odbywających się na Wawelu a organizowanych przez generała Hansa Franka. W czasie wojny, znajomość języka niemieckiego, pozwoliła mu pełnić funkcję adwokata przed niemieckimi sądami specjalnymi – Sondergerichte, przed którymi bronił Polaków. W związku z tą działalnością po wojnie został bezpodstawnie oskarżony o kolaborację z Niemcami. Z oskarżeń tych został oczyszczony.

          Po wyzwoleniu powrócił do pracy na UJ i jako dziekan Wydziału Prawa przystąpił do organizowania studiów prawniczych. Kierował Katedrą Prawa Karnego, był także pracownikiem Instytutu Nauk Prawnych PAN.

           Interesował się głównie problematyką prawa karnego, a szczególnie jego częścią ogólną, obejmującą strukturę ustawy karnej, naukę o przestępstwie i karze. Uznawany był za twórcę krakowskiej szkoły prawa karnego. Jego drugą specjalnością była logika prawnicza, którą wykładał na uniwersytecie ponad 50 lat. Zajmował się także teorią prawa, kryminologią, filozofią, socjologią i psychologią. Pozostawił ponad 200 pozycji naukowych, między innymi podręczniki prawa karnego oraz podręcznik logiki.

          Pozostawił po sobie liczne grono wychowanków, późniejszych profesorów prawa karnego (K. Buchała, W. Mącior, M. Szewczyk, A. Zoll), postępowania karnego (M. Cieślak), kryminologii (A. Gaberle) i kryminalistyki (T. Hanausek).

            Był członkiem czynnym PAU, członkiem rzeczywistym PAN, zastępcą przewodniczącego Komisji Prawniczej PAU, a w Krakowskim Oddziale PAN przewodniczącym Komisji Nauk Prawnych. Brał udział w opracowywaniu wszystkich powojennych projektów polskiego kodeksu karnego.

           Został uhonorowany wieloma wyróżnieniami i nagrodami, między innymi Krzyżem Komandorskim i Oficerskim OOP. Otrzymał godność doktora honoris causa UJ I Uniwersytetu Gdańskiego. Był członkiem Towarzystwa Biblioteki Słuchaczów Prawa UJ.

          W Krakowie mieszkał przy ulicy Gontyny 6. Pochowany na Cmentarzu Salwatorskim.

główne prace:

1933 – 1934 – dwutomowy Zarys systemu prawa karnego

1947Studia z zakresu prawa karnego

1947 - Prawo karne. Zarys wykładu systematycznego

1960 - Kumulatywny zbieg przepisów ustawy

1961 - Reguły wyłączania wielości ocen w prawie karnym

1964 - Funkcja błędu w prawie karnym

1973 - Nauka o przestępstwie

kalendarium

1915 – w Wiedniu ukończył, z wynikiem celującym, Gimnazjum Pijarów

1915 – został powołany do wojska austriackiego i wysłany na front

1917 – został ciężko ranny

1917 – rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Wiedeńskim

1918 – kontynuował studia na UJ

1920 VII 18 - uzyskał absolutorium z wynikiem celującym

1921 V 27 – uzyskał tytuł doktora praw

1921 - rozpoczął aplikację sądową w Sądzie Okręgowym w Krakowie

1922 – 1923 – pracował w Warszawskim Towarzystwie Ubezpieczeń

1923 - powrócił do Krakowa, gdzie kontynuował aplikację sądową

1924/1925 - powierzono mu wykłady zlecone z zakresu prawa karnego

1925 VI 4 - habilitował się jako docent prawa karnego na Wydziale Prawa UJ

1925 X 1 – został zastępcą profesora prawa i procesu karnego na Uniwersytecie Jagiellońskim

1926 – 1927 - odbył wyjazd w celach naukowych do Berlina

1928 XI 1 - po śmierci prof. Krzymuskiego objął po swoim mistrzu wakującą Katedrę Prawa Karnego i Postępowania Karnego

1928 X 16 - został nominowany przez prezydenta Ignacego Mościckiego profesorem nadzwyczajnym

1928 XI 9 - złożył ślubowanie profesorskie

1934 – 1939, 1945 – 1947, 1957 – 1967 - był kuratorem Towarzystwa Biblioteki Słuchaczów Prawa

1936 XII 15 - został nominowany przez prezydenta Ignacego Mościckiego profesorem zwyczajnym

1937 - 1939 - pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa

1939 - został członkiem Komisji Prawniczej Polskiej Akademii Umiejętności

1939 XI 6 – został aresztowany w Sonderaktion Krakau

1940 II 8 – wraz z grupą 101 innych więźniów z Krakowa opuścili obóz Sachsenhausen

1940 II 9 – wraz z innymi powrócił do Krakowa

1945 I 10 - objął ponownie obowiązki profesora oraz dziekana UJ

1945 I 25 – o godzinie 11 otworzył pierwsze powojenne posiedzenie Rady Wydziału Prawa UJ

1945 - został członkiem korespondentem PAU

1950 - został członkiem czynnym PAU

1953 – 1962 – był pracownikiem Instytutu Nauk Prawnych PAN

1967 - odszedł na emeryturę po 39 latach pracy na Uniwersytecie Jagiellońskim

1967 – został członkiem zwyczajnym PAN

1981 - zaangażował się bardzo aktywnie w działalność w Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarność

1985 - został uhonorowany tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego

1986 - został uhonorowany tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu Gdańskiego

Dodatkowe informacje